Γεφύρι Πορτίτσας
.
Λίμνη Ζηρού
.
Βοβούσα Ιωαννίνων
.
Βίκος Ιωαννίνων
Πρόσβαση
Βασικές οδικές διαδρομές
1) Αθήνα - Βίκος από Τρίκαλα Απόσταση 500 χλμ. - Χρόνος 6 ώρες και 40 λεπτά
2) Αθήνα - Βίκος από Πάτρα Απόσταση 474 χλμ. - Χρόνος 6 ώρες και 50 λεπτά
3) Θεσσαλονίκη - Βίκος Απόσταση 307 χλμ. - Χρόνος 3 ώρες και 25 λεπτά
4) Ιωάννινα - Βίκος Απόσταση 53 χλμ. - Χρόνος 1 ώρα

α/α : 179
Αποκεντρωμένη Διοίκηση :
Ηπείρου - Δυτικής Μακεδονίας
Διοικητική Διαίρεση :
Περιφέρεια Ηπείρου
Περιφερειακή Ενότητα :
Ιωαννίνων
Δήμος :
Ζαγορίου
Έδρα Δήμου :
Οι Ασπράγγελοι
Δημοτική Ενότητα :
ΚΕΝΤΡΙΚΟΥ ΖΑΓΟΡΙΟΥ
Δημοτική ή Τοπική Κοινότητα :
Τοπική Κοινότητα Αρίστης
Οικισμός :
Βίκος, ο
Υψόμετρο :
770 μ.
Γεωγραφικές συντεταγμένες : 
39°57'05.5"N 20°42'25.3"E
Google map : 39.951531, 20.707023 

Το χωριό
Ο Βίκος είναι ένα χωρίο με σαφείς γεωγραφικούς περιορισμούς καθώς περιβάλλεται από γκρεμούς, είναι ένα από τα 46 χωριά του Ζαγορίου και ένας από τους σημαντικότερους προορισμούς της περιοχής και της Ηπείρου. Ο Βίκος πήρε το σημερινό όνομά του από την ομώνυμη χαράδρα, καθώς είναι το παρατηρητήριό της και αποτελεί ενιαίο φυσικό σύνολο με αυτή. Κατά την πιθανότερη εκδοχή, η λέξη «Βίκος» έχει σλαβική προέλευση και σημαίνει αντίλαλος και σε αρκετά σημεία της Χαράδρας κάποιος μπορεί να ακούσει τη φωνή του πολλές φορές.
Η θέα σου κόβει την ανάσα από τις ορθοπλαγιές της Αστράκα-Γκοβοστίτσας βορειοανατολικά, και του Στούρου, πιο νότια. Ο ορίζοντας είναι σχεδόν απέραντος, φτάνοντας μέχρι τη Νεμέρτσικα και το Πωγώνι στα δυτικά, την Κούλα-Ραδόβολη στα βόρεια και την ιστορική Γκραμπάλα στα νοτιοδυτικά.
Από τον Βίκο μπορείς να δεις ή να επισκεφτείς τις πηγές του ποταμού Βοϊδομάτη πεζοπορώντας για 40΄ περίπου πάνω σε ένα καλντερίμι αιώνων , το μοναστήρι της Παναγίας (1763) που βρίσκετε δίπλα στις πηγές του Βοϊδομάτη. Από τις πηγές, ακολουθώντας το μονοπάτι Ο3, ο δρόμος οδηγεί σε 6 ώρες περίπου στο Μονοδένδρι, σε 7 ώρες στη Βίτσα και στο Γεφύρι του Κόκκορη.
Ιστορία
Μέχρι το 1950, η ονομασία του χωριού ήταν «Βετσικό», λέξη επίσης σλαβικής προέλευσης που σημαίνει βοσκότοπος. στην περίοδο της ακμής του, γύρω στα 1900, αριθμούσε περί τους 500 κατοίκους. Σχολείο, κατά τα πρότυπα των προνομίων που απολάμβανε το Ζαγόρι στη περίοδο της Τουρκοκρατίας, λειτούργησε στο Βίκο από το 1800, σύμφωνα με το τοπικό χρονικό «Τα Β’νίσια Χαμπέρια» του Βασίλη Φανίτσιου.
Το χωριό φέρεται να κατοικείται σταδιακά από πληθυσμούς που αναζητούσαν κυρίως ασφάλεια. Από την άποψη αυτή αποτελούσε ιδιαίτερα προνομιακό τόπο εγκατάστασης καθώς περιμετρικά περιβάλλεται από γκρεμούς και έχει μόνο μία είσοδο, η οποία μπορούσε να φυλαχθεί σχετικά εύκολα. Οι πολλές σπηλιές ολόγυρα και τα ανθρώπινα οστά που βρέθηκαν σε μία από αυτές κατά την εγκατάσταση του δικτύου ύδρευσης το 1968 είναι ενδείξεις ότι η περιοχή έχει πολύ μακρά ιστορία ανθρώπινης παρουσίας.
Αργότερα, ο Βίκος υπήρξε κατά βάση χωριό γεωργικό, όπως αποδεικνύει και η κεντρική του εκκλησία, η οποία είναι αφιερωμένη στον Άγιο Τρύφωνα, προστάτη των αμπελουργών. Ήταν επίσης τόπος εγκατάστασης ορισμένων από τους περίφημους «βικογιατρούς», πρακτικούς θεραπευτές που στηρίζονταν στη πλούσια χλωρίδα της Χαράδρας. Τα βότανα που συνέλεγαν οι βικογιατροί χρησιμοποιούνταν για τη θεραπεία μιας σειράς παθήσεων και υπήρξαν ιδιαίτερα δημοφιλή τον 19ο αιώνα. Οι κάτοικοι του Βίκου είχαν επίσης μια σχετικά αυτάρκη γεωργική οικονομία. Τα μικρά χωράφια, οι κήποι, τα αμπέλια και η κτηνοτροφία παρείχαν τα βασικά για τη συντήρηση των κατοίκων του χωριού.
Η αποδημία των κατοίκων του, κυρίως κατά τον 18ο αιώνα, ακολούθησε το γενικό ρεύμα ολόκληρου του Ζαγορίου. Σερβία, Ελβετία, Αίγυπτος και Ρουμανία ήταν ανάμεσα στις περιοχές που φιλοξένησαν τις επιχειρηματικές και άλλες δραστηριότητες των απόδημων κατοίκων του Βίκου. Στην πόλη των Σερρών οι Βιτσκιώτες διατηρούσαν φούρνους, όπου εργάζονταν πολλές οικογένειες. Με τον πλούτο που έφερε η αποδημία κατασκευάστηκαν μεγάλες κατοικίες («Στεφανάτικο», «Ντινουλάτικο», «Παπανικολάου», «Οικονόμου»), καθώς και σχολείο στη κεντρική πλατεία του χωριού. Το σχολείο αυτό βρίσκονταν αντιδιαμετρικά του σημερινού σχολικού κτηρίου και είχε μεγάλους χώρους, γραφείο, ξενώνα και στάβλο στο υπόγειο. Τα ερείπια του σχολείου αυτού διατηρούνταν έως πρόσφατα πίσω από τη βρύση της κεντρικής πλατείας. Σε έναν από τους απόδημους Βιτσικιώτες των Σερρών οφείλεται και ένα σημαντικό ευεργέτημα προς το σχολείο και τους νέους του Βίκου. Ο Μαρίνος Παπανικολάου, ιδιοκτήτης φούρνου, αφιέρωσε όλα τα μελλοντικά εισοδήματα από την ακίνητη περιουσία που απέκτησε στις Σέρρες στην στήριξη της εκπαίδευσης στον τόπο που γεννήθηκε. Δυστυχώς, μετά το κλείσιμο του σχολείου στο Βίκο, η διαχείριση και αξιοποίηση των εσόδων αυτών έγινε εξαιρετικά ασαφής.
Το 1922, ο Βίκος εγκαταλείφθηκε μαζικά λόγω βεντέτας τιμής. Η βεντέτα αυτή, που είχε αρχίσει 5 περίπου χρόνια νωρίτερα, είχε 5 θύματα και αναστάτωσε σημαντικά την κοινωνική ζωή του χωριού. Οι περισσότερες από τις οικογένειες που εγκατέλειψαν την περίοδο εκείνη το Βίκο εγκαταστάθηκαν στις Σέρρες, όπου, όπως προαναφέρθηκε, πολλοί κάτοικοι του Βίκου διατηρούσαν φούρνους.
Η μαζική αυτή μετανάστευση υπήρξε σημείο καμπής για τη σύγχρονη ιστορία του Βίκου, καθώς άλλαξε άρδην η πληθυσμιακή και κοινωνική του δομή. Έκτοτε, οι εναπομείναντες κάτοικοι προσπάθησαν να διατηρήσουν ό,τι επέμεινε: χτίσθηκε νέο σχολείο, που λειτούργησε αρκετές δεκαετίες, συντηρήθηκε ο Άγιος Τρύφωνας, το μοναστήρι της Παναγίας της Χαράδρας και το ξωκλήσι του Αϊ-Γιάννη. Από τα χαρακτηριστικά μνημεία που δεν κατάφεραν να επιβιώσουν το πέρασμα του χρόνου αξίζει να αναφερθεί η όμορφη βρύση του Νταβέλη («Πάνω-Πήγαδο»), η οποία σκεπάστηκε με μπάζα κατά τη διάνοιξη του αμαξιτού δρόμου προς το χωριό.
Αποτέλεσμα της μαζικής εγκατάλειψης του 1922 ήταν η διοικητική συνένωση του Βίκου με την Κοινότητα Αρίστης κατά το ίδιο έτος. Η εξέλιξη αυτή σήμανε ουσιαστικά την απώλεια της δυνατότητας αυτοδιοίκησης για το Βίκο και την τεχνιτή ένωση των υποθέσεών του με ένα χωριό με διαφορετικά χαρακτηριστικά, ανάγκες και προτεραιότητες. Ακόμα και σήμερα, μετά τις διοικητικές μεταρρυθμίσεις του «Καλλικράτη», ο Βίκος αποτελεί ενιαίο δημοτικό διαμέρισμα με την Αρίστη, στα πλαίσια του Δήμου Ζαγορίου. Σε κάθε περίπτωση, η διοίκηση του Βίκου ακολούθησε τη συνολική πορεία του Ζαγορίου στον τομέα αυτό: η μαζική μετανάστευση του 1950-1960 μετέβαλε τόσο ριζικά τα κοινωνικά και οικονομικά χαρακτηριστικά της περιοχής, ώστε και η αυτοδιοίκηση να ακολουθήσει γενικά μια πορεία παρακμής. Η κοινωνία που ανέπτυξε και συντήρησε το εκπληκτικό αυτοδιοικητικό φαινόμενο του 19ου αιώνα στο Ζαγόρι έπαψε σταδιακά να υπάρχει.
Στο πλαίσιο της αυτοδιοίκησης του Βίκου, ιδιαίτερη αναφορά αρμόζει στην «Αδελφότητα Βίκου», η οποία ιδρύθηκε το 1873 και ανασυστάθηκε το 1980. Με πρωτοβουλία της Αδελφότητας έγιναν σημαντικά έργα υποδομής στο Βίκο: επισκευάστηκε το καλντερίμι της Χαράδρας, κτίσθηκε η θολωτή βρύση στην είσοδο του χωριού και η βρύση στη θέση «Πλύμα», πρωτοπλακοστρώθηκε η κεντρική πλατεία και άλλα. Η Αδελφότητα διοργανώνει επίσης σχεδόν κάθε χρόνο το ετήσιο πανηγύρι του χωριού προς τιμήν της Παναγίας της Χαράδρας.
Τα τελευταία χρόνια, ο Βίκος έχει εισέλθει σε ένα νέο στάδιο της ιστορίας του. Χάρη στη μοναδική θέση του, στην είσοδο της Χαράδρας του Βίκου, έχει αναχθεί σε σημείο αναφοράς για το Ζαγόρι. Η ανάπτυξη των τουριστικών υπηρεσιών στη περιοχή και η σημαντική αύξηση των επισκέψεων από την Ελλάδα και ολόκληρο τον κόσμο, έχει μετατρέψει τον Βίκο σε έναν από τους σημαντικότερους τουριστικούς κόμβους για το Ζαγόρι και την Ήπειρο.
Πηγή : http://vikos.wordpress.com
Επιχειρήσεις
Τοπικά Προιόντα
Ράχη
Ράχη
Photo Gallery
image image image image image image image image image image
Μοιραστείτε το:
ΤΟ ΑΝΩΓΕΙΟ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΠΕΔΙΝΟ ΧΩΡΙΟ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΣΟΦΑΔΩΝ ΑΠΕΧΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΘΗΝΑ 310 ΚΜ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΚΑΜΠΟΧΩΡΙ ΟΙ ΚΑΤΟΙΚΟΙ ΤΟΥ ΑΣΧΟΛΟΥΝΤΑΙ ΚΥΡΙΩΣ ΜΕΤΗΝ ΓΕΩΡΓΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΥΓΕΝΙΚΟΙ ΚΑΙ ΦΙΛΟΞΕΝΟΙ ΣΕ ΑΠΟΣΤΑΣΗ ΕΝΟΣ ΧΙΛΙΟΜΕΤΡΟΥ ΑΠΟ ΤΟ ΧΩΡΙΟ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΤΟ ΠΛΑΤΑΝΟΔΑΣΟΣ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΔΙΑΣΧΙΖΕΙ Ο ΟΝΟΧΟΝΟΣ ΠΟΤΑΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΠΕΔΙΝΟ ΔΑΣΟΣ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ MEΣΑ ΣΤΟ ΔΑΣΟΣ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΛΕΠΟΥΔΕΣ ΚΟΥΝΑΒΙΑ ΒΙΔΡΕΣ ΑΣΒΟΙ ΓΕΡΑΚΙΑ ΤΟ ΧΩΡΙΟ ΕΙΝΑΙ ΣΧΕΤΙΚΑ ΝΕΟ ΟΙ ΚΑΤΟΙΚΟΙ ΑΝΗΚΑΝ ΣΤΟ ΤΣΙΦΛΙΚΙ ΤΟΥ ΤΣΙΦΛΙΚΑ Χ/ΕΥΘΥΜΙΟΥ ΣΤΗΝ ΑΡΧΗ ΒΡΙΣΚΟΤΑΝ ΣΤΗΝ ΘΕΣΗ ΚΟΝΑΚΙ ΚΟΝΤΑ ΔΙΠΛΑ ΣΤΟ ΠΟΤΑΜΟ ΟΝΟΧΟΝΟ ΜΕΤΑ ΤΟ 40 ΟΙ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ ΑΡΧΙΣΑΝ ΝΑ ΜΕΤΑΚΙΝΟΥΝΤΑΙ ΣΤΗΝ ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΘΕΣΗ ΣΙΓΑ ΣΙΓΑ Ο ΠΡΑΔΟΣΙΑΚΟΣ ΤΡΟΠΟΣ ΖΩΗΣ ΑΡΧΙΣΕ ΝΑ ΑΛΛΑΖΕΙ Η ΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙΑ ΤΟΥ ΒΑΜΒΑΚΙΟΥ ΚΑΙ Η ΧΡΗΣΗ ΜΗΧΑΝΩΝ ΑΝΕΒΑΣΑΝΕ ΤΟ ΒΙΟΤΙΚΟ ΕΠΙΠΕΔΟ ΤΩΝ ΑΝΩΓΙΤΩΝ ΤΗΝ ΔΕΚΑΕΤΙΑ ΤΟΥ 80 ΠΟΛΛΟΙ ΝΕΟΙ ΑΠΟ ΤO ΧΩΡΙΟ ΑΝΑΖΗΤΗΣΑΝΕ ΜΙΑ ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΖΩΗ ΣΤΑ ΑΣΤΙΚΑ ΚΕΝΤΡΑ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΣΤΙΓΜΗ ΤΟ ΧΩΡΙΟ ΚΑΤΟΙΚΕΙΤΑΙ ΚΥΡΙΩΣ ΑΠΟ ΗΛΙΚΙΩΜΕΝΟΥΣ ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΑΣΧΟΛΟΥΝΤΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΓΕΩΡΓΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΧΩΡΙΟ ΚΑΤΑΓΟΤΑΝ ΚΑΙ Ο ΧΡΗΣΤΟΣ ΣΑΛΤΑΣ Ο ΟΠΟΙΟΣ ΔΟΛΟΦΟΝΗΘΗΚΕ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗΣ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΤΣΑ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΤΣΙΦΛΙΚΑΔΩΝ Η ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΕΠΟΧΗ ΓΙΑ ΝΑ ΕΠΙΣΚΕΦΘΟΥΜΕ ΤΟ ΠΛΑΤΑΝΟΔΑΣΟΣ ΕΙΝΑΙ Η ΑΝΟΙΞΗ ΚΑΙ Ο ΧΕΙΜΩΝΑΣ ΕΙΔΙΚΑ ΕΑΝ ΕΧΕΙ ΧΙΟΝΙΣΕΙ ΤΟ ΤΟΠΙΟ ΕΙΝΑΙ ΕΙΔΙΛΛΙΑΚΟ ΑΞΙΖΕΙ ΤΟΝ ΚΟΠΟ ΝΑ ΤΟ ΕΠΙΣΚΕΦΘΕΙΤΕ ΤΗΝ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΝΕΙ ΠΛΗΘΟΣ ΚΟΣΜΟΥ ΟΠΟΥ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΟΥΝΤΑΙ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΕΠΙΣΗΣ ΛΟΓΩ ΤΗΣ ΠΕΔΙΑΔΑΣ ΤΟ ΔΑΣΟΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΑΛΛΗΛΟ ΓΙΑ ΠΟΔΗΛΑΤΟΔΡΟΜΙΕΣ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΣΒΑΣΙΜΟ ΚΑΙ ΓΙΑ ΠΕΖΟΠΟΡΕΙΑ ΠΡΙΝ ΟΜΩΣ ΞΕΚΙΝΗΣΕΤΕ ΕΠΙΣΚΕΦΘΕΙΤΕ ΤΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ ΓΙΑ ΖΕΣΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΑΦΕ ΚΑΙ ΤΣΙΠΟΥΡΑ
Η Αγριά είναι παραθαλάσσια κωμόπολη του Νομού Μαγνησίας, που βρίσκεται 7 χλμ. ανατολικά του Βόλου. Αποτελεί έδρα του δήμου Αγριάς ο οποίος περιλαμβάνει τα δημοτικά διαμερίσματα Αγριάς, Δράκειας και Χανίων. Βρέχεται από τα νερά του Παγασητικού Κόλπου ενώ απέχει μισή ώρα από το χιονοδρομικό κέντρο των Χανίων. Είναι γνωστή για τα τσιπουράδικά της, την ελαιοπαραγωγή της και τη λεμονάδα ΕΨΑ....Περισσότερα Βικιπαίδεια