Λίμνη Ζηρού
.
Βοβούσα Ιωαννίνων
.
Γεφύρι Πορτίτσας
.
Οδοιπορικό Κισσάβου
Το Οδοιπορικό
Διαδρομή 4Χ4 πολύ μικρής δυσκολίας
Απόσταση 85 χλμ. Χρόνος χωρίς διακοπή 2 ώρες και 50 λεπτά
Διαδρομή: Κόκκινο Νερό - Βελίκα - Μελιβοία - Αγιά - Μεταξοχώρι - Μεγαλόβρυσο - Ανατολή - Σπηλιά - Αριόπρινο - Καρίτσα - Κόκκινο Νερό
Βενζινάδικο στην Αγιά
Δείτε το βίντεο του myvillage.gr για το οδοιπορικό

Με ορμητήριο το Κόκκινο Νερό (περιγραφή διαδρομής)

Λίγα λόγια για τον Κίσσαβο (Όσσα): O Κίσσαβος θεωρείται γενικά ένα ήπιο και φιλόξενο βουνό που σου επιτρέπει να το γνωρίσεις σε ένα μεγάλο μέρος του αλλά και με πολλές χαράδρες και φαράγγια που τα διασχίζουν ορμητικοί χείμαρροι. Η κορυφή του Κισσάβου είναι ο «Προφήτης Ηλίας» φτάνει στα 1.978 μέτρα ύψος. Οι άκρες του καταλήγουν στον κάμπο της Λάρισας από δυτικά, βρέχει τα πόδια του ανατολικά στο Αιγαίο, κάνει παρέα βόρεια με τις Νύμφες στην Κοιλάδα των Τεμπών και μαλώνει με τον Όλυμπο , ενώ στο νότο φλυαρεί με τον κάμπο της Αγιάς και το βουνό Μαυροβούνι. Βραχώδες και άγονο στις ψηλότερες κορυφές του, καταπράσινο γεμάτο οξιές, καστανιές έλατα κ.α. με γάργαρες πηγές, πλούσια πανίδα και χλωρίδα χαρακτηρίζεται ως Βοτανικός Κήπος. Ένα μεγάλο τμήμα του, 16.900 εκτάρια στο βορειοανατολικό τμήμα του βουνού, έχει χαρακτηριστεί «Αισθητικό Δάσος της Όσσας» και προστατεύεται από το πανευρωπαϊκό Δίκτυο Φύση 2000 (Natura 2000), ως περιοχή εξαιρετικού φυσικού κάλλους...

Ξεκινώντας από το Κόκκινο Νερό και πηγαίνοντας παραλιακά προς Βελίκα περνάμε από την Κουτσουπιά και την Παλιουριά παραλίες του Ν. Λάρισας, που εκτείνονται σε πολλά χιλιόμετρα. Εδώ οι καταπράσινες άκρες του βουνού καταλήγουν σε αμμουδερές ευρύχωρες παραλίες όπου ούτε τον πολύβουο Αύγουστο δεν θα αισθανθείς στριμωγμένος Στα παράλια αυτά που ταιριάζουν με την άπλα του θεσσαλικού κάμπου επιλέγεις να κάνεις το μπάνιο σου είτε ήρεμα και απόμερα είτε σε οργανωμένα προδιαγραφών beach bars της περιοχής.
Φτάνοντας στη Βελίκα στρίβουμε δεξιά προς Μελιβοία. Η Αρχαία Μελίβοια, περίφημη πόλη της αρχαίας Μαγνησίας, αναφέρεται για πρώτη φορά από τον Όμηρο ως πατρίδα του ήρωα Φιλοκτήτη, γιου του βασιλιά Ποίαντα και της Δημώνασσας, ο οποίος έλαβε μέρος στην τρωική εκστρατεία με επτά πλοία. Ανηφορίζοντας σε λίγα λεπτά μπαίνεις στο χωριό, χτισμένο στις παρυφές της Όσσας με πληθυσμό 805 κατοίκους, όπου σπίτια πέτρινα παλιά ή αναπαλαιωμένα ή πρόσφατα δεν είναι αποτέλεσμα μιας κάποιας αρχιτεκτονικής ομοιομορφίας αλλά συνθέτουν έναν πίνακα πολυμορφίας. Στην πλατεία του χωριού δίπλα από το σχολείο περιποιημένες ταβέρνες σε πέτρα και ξύλο προσφέρουν τα πάντα από καφέ μέχρι φαγητό, αλλά αυτή η ώρα γύρω στις δώδεκα παρά είναι η ώρα του τσίπουρου με μεζέ, απόλαυση των ντόπιων μετά τις πρωινές αγροτικές δουλειές ή σαν ορεκτικό πριν το μεσημεριανό φαγητό. Από τα αξιοθέατα του χωριού Βυζαντινές αλλά και νεότερες εκκλησίες της Κοίμησης της Θεοτόκου (1800), της Αγ. Παρασκευής, του Προφ. Ηλία, της Αγ. Κυριακής και του Αγ. Θωμά. Καθώς την αφήνεις πίσω σου την βλέπεις την Μελιβοία αραχτή, ξαπλωμένη στο βουνό σαν καθισμένη σε σαιζ λονγκ να λιάζεται και να απολαμβάνει τη θέα του Αιγαίου.
Συνεχίζουμε τη διαδρομή μέχρι την Αγιά μέσα στο βουνό, σε ένα ασφαλτοστρωμένο δρόμο προχωρώντας ανάμεσα στο ανάκατο πράσινο τοπίο με μια εκπληκτική θέα των τριγύρω βουνών αλλά και της θάλασσας του Αιγαίου στο βάθος. Σε 8 χιλιόμετρα μπαίνεις σε ένα σχετικά στενό ασφαλτοστρωμένο δρόμο ανάμεσα απο τα αγιώτικα σπίτια. Η Αγιά είναι η πρωτεύουσα του Δήμου και είναι κτισμένη ανάμεσα από την Όσσα και το Μαυροβούνι, που έχει ταυτιστεί με το αρχαίο Δώτιον Πεδίον. Mε εκκλησίες και πρώην μοναστήρια που χρονολογούνται από το 12ο ως τον 19ο αιώνα όπως η εκκλησία του Αγίου Αντωνίου (πολοιούχου της Αγιάς) (16ου αιώνα), με Συλλογή εικόνων και κειμηλίων από τον 16ο έως τον 19ο αιώνα, της Κοίμησης Θεοτόκου , του Αγίου Γεωργίου, της Αγίας Τριάδας και του Αγίου Νικολάου, η Βυζαντινή Μονή του Αγίου Παντελεήμονα, του 13ου – 16ου αιώνα, ΒΑ της κωμόπολης που θεμελιώθηκε πάνω σε αρχαίο ναό αφιερωμένο στον Δία. Δείγματα της Αγιώτικης αρχιτεκτονικής το Αρχοντικό Αλεξούλη του 19ου αιώνα όπου φυλλάσεται η Βυζαντινή συλλογή Αγιάς , το Αρχοντικό Πετράκη των αρχών του 20ού αιώνα και ο Πύργος Καραβίδα-Καλόγερου, τριόροφο πυργόσπιτο του 1791. Άξιο αναφοράς είναι το πολιτιστικό κέντρο «Χρυσαλλίδα», ένα μεγάλο κτήριο όπου παλιότερα αποθήκευαν τα κουκούλια και η μικρή Αρχαιολογική συλλογή.
Ξεκινώντας από την Αγιά συνεχίζουμε την εναλλακτική διαδρομή μας έξω από τα πεπατειμένα προς το Μεταξοχώρι δίπλα στην Αγιά στο 1,5χλμ. Πήρε τ’ όνομά του από την εκτροφή του μεταξοσκώληκα και είναι ένας από τους πέντες παραδοσιακούς οικισμούς του νομού. Στην περιοχή βρέθηκαν επιτύμβιες στήλες από τα ρωμαϊκά και ελληνιστικά χρόνια. Εδώ, το Παρθεναγωγείο Ιερόθεου του 19ου αιώνα σημερινό Πολιτιστικό Κέντρο αλλά και τα παλιά αρχοντικά που αποτελούσαν μαζί κατοικίες και κέντρα εκτροφής μεταξοσκώληκα και επεξεργασίας μεταξιού (κουκουλόσπιτα). Αρχοντικά: Οικία - Κυροπλαστείο Χατζημηχάλη (Δημήτριου Γεωργοβίτσα) του 19ου αιώνα, Αρχοντικό Γεωργούλη, Αρχοντικό Μπόστ, Αρχοντικό Φάβρ 19ου αιώνα και άλλα-. Διασχίζοντας το χωριό δεν μπορείς να μη θαυμάσεις και συγχρόνως ζηλέψεις τα πέτρινα σπίτια, παραδοσιακά χτισμένα με όμορφες αυλές πεντακάθερες με πολύχρωμα λουλούδια. Στην πλατεία του Μεταξοχωρίου ένα ρυάκι που κόβει το χωριό στα δύο και μια μικρή γεφυρούλα που τα ενώνει σε καλούν για καφεδάκι.
Ανάπαυλα για λίγο μέχρι να συνεχίσεις προς Μεγαλόβρυσο στα 600 μέτρα υψόμετρο. Τα στενά δρομάκια στο Μεγαλόβρυσο μπορεί να σε κάνουν να χαθείς, με τη βοήθεια των καλοσυνάτων κατοίκων όμως θα βρεις το δρόμο σου. Στο έβγα του χωριού βρίσκεσαι σε ένα καταπράσινο χώρο αναψυχής όπου οι οδηγίες σου συστήνουν να μιλάς χαμηλόφωνα και να σεβαστείς τα πουλιά που ζουν εκεί. Πραγματικά μόλις κατέβεις απο το αυτοκίνητο η απόλυτη ησυχία χαϊδεύει τ’ αυτιά σου και σπάει μόνο απο τις συνομιλίες των πουλιών που σχολιάζουν την παρουσία σου εκεί. Ο δρόμος στη συνέχεια γίνεται χωματόδρομος. Λίγο αργότερα συναντάς το παρατηρητήριο θέας και νοιώθεις τυχερός που είσαι εκεί να απολαύσεις τον ανοιχτό ορίζοντα και να κανείς πικ νικ. Συνεχίζοντας στον χωματόδρομο δεξιά και αριστερά σου πράσινα δέντρα καρυδιές καστανιές, άριες και πλατάνια αλλα και καλλιέργειες μήλου γεμίζουν το τοπίο.
Ο δρόμος στενεύει και περίπου σε ένα δεκάλεπτο στο χωριό Ανατολή σε υψόμετρο 960 μέτρων σε υποδέχονται η πετρόκτιστη εκκλησία του Αγίου Γεωργίου που φιλοξενεί το εκκλησιαστικό μουσείο όπου περιλαμβάνονται βενετσιάνικα ευαγγέλια του 1600, εικόνες και τρίπτυχα εικόνων του 17ου αιώνα, ξυλόγλυπτα τέμπλα, ιερά σκεύη, καθώς και σπάνιας ιστορικής αξίας ιερά χειρόγραφα. Το τοξοτό γεφύρι και οι φωνές απο τα καφενεία στο πλακόστρωτο - πλατεία του χωριού σε καλούν για μια μικρή ανάπαυλα και καφεδάκι ενώ στο αυτιά σου ο ήχος του νερού και το θρόισμα των πλατανιών . Τέλος Σεπτέμβρη, οι θαμώνες στις ταβέρνες του χωριού κάποιοι ντόπιοι ηλικιωμένοι ακούς τα παράπονα για την ανημποριά τους τα καλά χρόνια που πέρασαν και παίζοντας το κομπολόι αγανακτούν για την καταστροφή της χώρας τους λογαριασμούς που πρέπει να πληρώσουν με την πενιχρή σύνταξη. Στο χωριό το χειμώνα παραμένουν λίγοι κάτοικοι, αλλά οι κυνηγοί κρατούν το χωριό ζωντανό και τις ταβέρνες ανοιχτές. Δεν μπορώ να μη στήσω αυτί στον αιωνόβιο γέροντα με το μπαστούνι που αφηγείται στην παρέα του, ιστορίες από τον πόλεμο και τον εμφύλιο.
Κατόπιν συνεχίζοντας τη διαδρομή δεν υπάρχει περίπτωση να μην επισκεφτείς τη Ιερά Μονή Προδρόμου σε απόσταση 3,5 χιλ. από την Ανατολή και σε υψόμετρο 1000 μ., κτισμένο το 1550 από τον Άγιο Δαμιανό τον Μυριχοβίτη, ο οποίος οργάνωσε εδώ μια κοινοβιακή κοινότητα μοναχών, που κατά το 16ο αιώνα ήταν από τις πιο ανεπτυγμένες μοναστικές κοινότητες στην ανατολική Θεσσαλία . Κοντά στη Μονή και σε απόσταση 3 χιλ. στη θέση «Δογαντζή» βρίσκεται το ασκηταριό του Αγίου Δαμιανού, το οποίο είναι διαμορφωμένο εντός φυσικού κοιλώματος στη ρίζα ενός τεραστίου βραχότοπου.Το υπάρχον σήμερα μοναστήρι είχε κτισθεί το 1797 στη θέση του παλαιότερου μοναστηριού.Σε έναν επίγειο παράδεισο μοναχές με ξενόγλωση προφορά, αφού κάποιες έχουν έρθει εδώ απο διάφορες χώρες να μονάσουν, σε καλοδέχονται χαμογελαστές και σου προσφέρουν λουκούμι και νερό. Το μοναστήρι, μια αυτάρκης οικονομία, καθώς παράγουν γάλα απο τα ζώα τους και λαχταριστά τυροκομικά προϊόντα, βότανα, “μέλαν ζωμό”, συμπυκνωμένους χυμούς βοτάνων χυλοπίτες, τραχανά και πολλά άλλα, που μπορείς να αγοράσεις πριν αναχωρήσεις για να συνεχίσεις στο χωματόδρομο προς Σπηλιά. Η βλάστηση σε μαγεύει και στη διαδρομή μια πηγή σε δροσίζει και ένας χώρος αναψυχής σου προσφέρεται και κυριολεκτικά βρίσκεσαι αγκαλιά με τα δέντρα και γίνεσαι ένα με το δάσος.
Η Σπηλιά σε υψόμετρο 850μ με κατοίκους που με πολύ μεράκι κράτησαν ζωντανό το χωριό, αναπαλαίωσαν και χτίσαν τα σπίτια τους παραδοσιακά, στολίζοντας ο καθένας έτσι το χωριό του, τραβάει εδώ και πολλά χρόνια επισκέπτες καθώς είναι φημισμένη για τις ταβέρνες και όχι μόνο, καθώς η Σπηλιά αποτελεί το κυριότερο ορμητήριο ορεινών διαδρομών της Λάρισας, για πεζοπορία στο μονοπάτι προς την κορυφή του Κισσάβου χειμώνα και καλοκαίρι, αναρρίχηση, για διαδρομές με ποδήλατα βουνού ή οχήματα 4X4 κ.ά. .Σε 2-3 χλμ. ΝΔ του χωριού βρέθηκαν τέσσερις θολωτοί μυκηναϊκοί τάφοι, από τους οποίους τους δύο ανέσκαψε ο Θεοχάρης και είναι σήμερα εν μέρει ορατοί (θέσεις «Βρύση Βούλγαρη» και «Κιμπουρλί»). Διαθέτει την ελεγχόμενη κυνηγητική περιοχή Κισσάβου που είναι πλούσιος τόπος θηραμάτων (λαγοί, αγριογούρουνα, πέρδικες, ζαρκάδια κ.ά.), ενώ παράλληλα λειτουργούν πυρήνες εκτροφής πτερωτών θηραμάτων. Μετά τη Σπηλιά, λίγο πριν το καταφύγιο του ΕΟΣ (Ελληνικού Ορειβατικού Συλλόγου) Λάρισας που μπορεί να σε φιλοξενήσει κάθε Σαββατοκύριακο, στρίβεις αριστερά για Καρύτσα σε προσφάτως ασφαλτοστρωμένο δρόμο και ξαφνικά σε μια στροφή σταματάς για να απολαύσεις κάτω στο βάθος, στη μύτη της παραλίας του Στομίου, τη θάλασσα να απλώνεται. Καθώς προχωράς οι οξιές, και οι κουμαριές σε συντροφεύουν και σφίγγουν το δρόμο που στενεύει, ζητώντας χαδιάρικα να τις αγγίξεις με το χέρι σου. Και καθώς ευχαριστείς τη φύση που σου προσφέρεται, βυθίζεσαι στο δάσος και βιώνεις όλα τα παραμύθια που σου ‘πανε μικρό παιδί, για νάνους, λύκους, μαγεμένες κοπέλες. Και τότε φυσικά κατεβαίνεις και μπαίνεις μέσα του, αναπνέεις τη χλόη, προσέχωντας να μην πατήσεις τα μανιτάρια στα πόδια σου και αφουγκράζεσαι τους ψίθυρους του δάσους.
Όταν μπορέσεις και αποτινάξεις τη μαγεία του, προχωράς και βρίσκεις φυσικά το σπιτάκι του δάσους κι αυτό ειναι το Αριόπρινο, δίπλα σε ένα χώρο αναψυχής όπου μπορείς τα καλοκαίρια να κατασκηνώσεις. Δεν θα το προσπεράσεις με τίποτα καθώς απο το ανοιχτό παράθυρο του αυτοκινήτου σου θα σου έρθουν οι μυρωδιές απο το χωριάτικο λουκάνικο με καραμελωμένες κρεμμύδια και το κοκκινιστό συνοδεία με το ντόπιο κρασί.
Και κατεβαίνεις ανάμεσα από τις καστανιές στην Καρύτσα σε υψόμετρο 250 μ., χωριό με 500 μόνιμους κατοίκους που χαρακτηρίζεται από την πυκνή βλάστηση και την απέραντη θέα προς της θάλασσα (μπαλκόνι του Αιγαίου). Χωριό καταπράσινο με στενά σοκάκια και πλακόστρωτα και τον αιωνόβιο πλάτανο στην πλατεία του χωριού να σε δροσίζει, σε καλεί για φιλοξενία χειμώνα, καλοκαίρι.
Διαδρομή
Εικόνες
image image image image image image image image image image
Μοιραστείτε το:
Η Γέφυρα Ρίου-Αντιρρίου ή, επίσημα, Γέφυρα Χαρίλαος Τρικούπης είναι καλωδιωτή γέφυρα που ολοκληρώθηκε το 2004 μεταξύ του Ρίου (κοντά στην Πάτρα) και του Αντιρρίου, που συνδέει την Πελοπόννησο με τη δυτική ηπειρωτική Ελλάδα και προς τα πάνω με το υπόλοιπο της Ευρώπης....Περισσότερα Βικιπαίδεια.

Δείτε περισσότερες φωτογραφίες με συντεταγμένες : ΕΔΏ .
Υψόμετρο : 518 μ.
Γεωγραφικές συντεταγμένες :
39°54'20.9"N 21°42'11.2"E
Google map : 39.905793, 21.703100

Δείτε περισσότερες φωτογραφίες με συντεταγμένες : ΕΔΩ .
Υψόμετρο : 555 μ.
Γεωγραφικές συντεταγμένες :
39°58'50.1"N 21°20'27.8"E
Google map : 39.980575, 21.341051

Δείτε περισσότερες φωτογραφίες με συντεταγμένες : ΕΔΩ .